[Fic Nabari no Ou] Yoite
posted on 02 Jun 2008 09:04 by tameaw in FICTIONเราแค่กำลังหนีความจริงมาอัพบล็อค
- มีรีพอร์ตสองตัวต้องส่งสัปดาห์นี้
- กระเป๋าตังหาย. . . ไปถามตำรวจ ถามของหายที่มหาลัย ถามรถบัส ก็ไม่มีกระเป๋าเรา เหี่ยว...จริงๆมันเป็นแค่ระยะจากห้องสมุดมหาลัยไปขึ้นรถบัสกลับบ้าน แล้วจากป้ายรถก็เดินประมาณห้านาทีก็ถึงห้องแล้ว เรายังนึกไม่ค่อยออกเลยว่ามันจะหายไปยังไง
ช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์แม็ค(แม็คแถวบ้านเราในร้านเปิด6am~2am) ถ้าอยู่ในห้องแล้วจะโดนคอมล่อลวง เมื่อคืนไปอ่านหนังสือกับรุ่นน้อง วันนี้ก็จะไปอีก
คำเตือน : ตั้งแต่ตรงนี้ลงไปจะสปอยล์เรื่องตั้งแต่ตอนที่10(เล่ม2)หรืออนิเมตอนที่6
แล้วก็มีสปอยล์เรื่องชื่อจริงของโยยเทะ ซึ่งคงโผล่มาหลังจากนั้นอีกนานเลย(น่าจะราวๆเล่ม8)
ส่วนตรงคอมเมนต์หลังฟิคจะมีสปอยล์ตอนที่34(เล่ม7) ซึ่งเราทำแถบปิดเอาไว้
Fiction "Nabari no Ou"
โยยเทะ โซระ
"ฉันทำให้ความปราถนาของโยยเทะเป็นจริงไม่ได้หรอก"
เขาได้แต่มองมิฮารุที่กำลังประคองตัวเขาอยู่
"ทำ. .ไม. . . มิ. .ฮา. .รุ"
อา. . .นี่คือเสียงของเขาสินะ
ถึงจะพร่ามัว แต่ก็รู้ว่าน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาของมิฮารุหยดลงมาที่ใบหน้า
ทั้งๆที่ความรู้สึกสัมผัสน่าจะหายไปนานแล้ว แต่ทำไมกันกลับรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน
"ฉันอยากให้โยยเทะมีชี. . ."
เสียงที่เคยได้ยินเหมือนอยู่ไกล กลับกลายเป็นความเงียบ
ภาพที่เคยพร่ามัวราวกับอยู่ในความมืดมิด กลับกลายเป็นความมืดดำสนิท
ฉันจะตายไปทั้งๆอย่างนี้น่ะเหรอ
ตายไปทั้งๆที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่
ทั้งที่อดทนมาขนาดนี้ ทั้งที่สละตัวเองเพื่อความปราถนานี้มาตลอด
แต่ถ้านี่คือทางเลือกของมิฮารุ. . .
+ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +
"โซระ อรุณสวัสดิ์"
แม่ที่กำลังตักซุปใส่ถ้วยหันมาทักเขาที่เดินลงมาจากห้องนอน
"อรุณสวัสดิ์"
"พี่ อรุณสวัสดิ์"
น้องชายที่ทานข้าวเช้าเสร็จแล้วกำลังลุกจากโต๊ะ
"วันนี้ก็มีซ้อมเช้าเหรอ"
"อืม"
ซึคาสะเอาจานไปส่งให้แม่ก่อนจะคว้ากระเป๋าใบโตออกไป
เสียงฝีเท้าพร้อมกับเสียงประตูปิดดังมาจากหน้าบ้าน
เช้าที่สงบสุขเหมือนทุกวัน
หลังจากทานเสร็จแล้ว แม่ก็ส่งปิ่นโตให้เขาก่อนเขาจะออกไปโรงเรียน
เส้นทางไปโรงเรียนที่คุ้นเคย
เสียงคุยกันของเด็กนักเรียนรุ่นราวคราวเดียวกัน
"โยยเทะ" เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาในโลกของเขา
เขาหันไปมองข้างๆ เห็นเด็กม.ต้นในชุดนักเรียนที่เขาไม่เคยเห็น
เบลเซอร์สีเขียวเข้ม สแล็คสีเทาอมเขียว ไทสีแดง
"ไม่เจอกันนานนะ" เด็กคนนั้นพูดกับเขา
เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้
แต่มีบรรยากาศบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถแย้งอะไรได้
"โกรธรึเปล่าที่ไม่ได้ลบโยยเทะไปตามที่โยยเทะขอ"
เขาได้แต่มองหน้าอีกฝ่าย เขารู้สึกอยากมองใบหน้านั้นให้ชัดๆขึ้นมา
"ลาก่อน โยยเทะ"
เด็กชายกล่าวก่อนจะเดินหายไป
แหมะ แหมะ น้ำใสๆหยดลงมาที่ฝ่ามือของเขา
เขากำลังร้องไห้อยู่งั้นเหรอ
ความเศร้าอันไร้สาเหตุนี่คืออะไรกัน
"ลาก่อน มิฮารุ"
เขาไม่เข้าใจแม้แต่คำพูดของตัวเอง
+ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - +
แมวชอบเวลาโยยเทะกับมิฮารุอยู่ด้วยกันมาก
มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่มาผูกพันทั้งสองคนไว้ด้วยกัน
ไม่ใช่แบบนั้นนะ แต่เหมือนทั้งสองคนยอมรับในการมีอยู่ของกันและกัน
อืม. . .พูดไม่ถูก
ฟิคอันนี้อาจจะอ่านแล้วงงๆนะ
คือในตอนที่34 (เล่ม8) ที่โยยเทะบอกว่าไม่อยากตายนี่เราแบบฮือๆๆมากๆ
เราก็คิดว่าถ้าหากวันนึงโยยเทะต้องตายไปจริงๆ
มิฮารุคงจะตัดสินใจเปลี่ยนอดีตของโยยเทะให้ดี
ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าในชีวิตที่เป็นโซระจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงดี
แต่โยยเทะเป็นผู้ชายมากกว่าเลยให้เป็นผู้ชาย(ถึงในฟิคจะไม่ชัดมาก)
อร๊าคค อยากอ่านต่อๆ
edit @ 2 Jun 2008 17:19:26 by tameaw
edit @ 2 Jun 2008 17:24:24 by tameaw