* MEAW *

บ๊วยตายแล้วล่ะ หลังจากมันกลับบ้านมาได้ราวๆอาทิตย์นึง

เราเพิ่งรู้จากเมล์ของที่แม่เราส่งมา

แต่เรารู้สึกว่าดีแล้วล่ะ เค้าจะได้ไม่ทรมานมาก

พี่เลี้ยงเราก็ฝังเค้าแล้วที่ใต้ต้นมะม่วง

.

แม่เราบอกว่าตอนเช้า พอแม่ไปลูบเค้า เค้าก็ร้อง แต่คงมองไม่เห็นแล้วล่ะ

พอตอนบ่ายถึงได้ทราบว่าเค้าไปแล้ว

.

เรายังจำได้ วันที่บ๊วยมาที่บ้านเรา

เค้ายังเป็นลูกแมวผอมๆตัวเล็กๆ ตกลงมาที่บ้านเรา พร้อมกับฮวย (ฮวยถูกปล่อยไปนานแล้ว)

ตอนแรกเค้าขี้กลัวมาก ถึงจะเอาอาหารไปล่อก็ยังไม่ออกมา

ชอบมุดเข้าไปในซอกของลังที่อยู่บนชั้นหลังบ้าน พี่ขาลก็เอาข้าวให้เค้า

ต่อมาเราก็เริ่มเข้าใกล้เค้าได้ทีละน้อยๆ แล้วเค้าก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเรา

เค้าชอบเข้าไปอยู่ในบ้านเป็นครั้งคราว แต่ก็ชอบอิสระข้างนอกบ้าน (เลี้ยงไว้นอกบ้าน)

เค้าชอบไปนั่งอาบแดดที่หัวเสา พร้อมกับแต่งตัวไปด้วย ช่วงนั้นเค้าหล่อทีเดียวแหละ

เค้าชอบให้พี่ขาลอุ้มขึ้นบ่า บางทีก็ชอบทำท่าเหมือนตัวเองใหญ่ เป็นแมวที่เอาแต่ใจพอดู

เค้าไม่ใช่แมวขึ้อ้อน แต่ก็ชอบมาอยู่ใกล้ๆ บางทีเราก็ต้องเข้าหาเค้า

บางทีเค้าก็เดินมาหาพวกเรา แล้วก็เอาหัวถูกับมือ

เค้าไม่ใช่แมวเชื่อง และไม่เคยเข้าหาแขกที่มาบ้าน

หลังๆเค้าเริ่มมีแผล ตามประสาแมวหนุ่มที่ชอบไปฟัดกัน

จนเมือสองปีก่อน เค้าก็ออกจากบ้านบ่อยๆเพราะเป็นช่วงติดสัด

จนไม่กลับมาเลย จากนั้นบ้านเราก็มีสมาชิกใหม่เป็นน้องหมาชื่อคอฟฟี่

หลังจากนั้นบ๊วยก็กลับมาบ้านอยู่ 2-3วันแล้วก็หายไปอีก

คนที่ผูกพันกับเค้าที่สุดคงเป็นพี่ขาลเพราะอยู่บ้านด้วยกันตลอด

เวลาพี่ขาลเห็นแมวสีเหลืองลายเสือที่ไหนก็จะเรียกดู เผื่อว่าจะใช่

จนเมื่อราวๆ 2อาทิตย์ที่ผ่านมาเค้าก็กลับมาบ้าน

ด้วยสภาพโทรมมาก (เท่าที่ฟังมา)

เค้าเป็นโรคไต แล้ววันนี้เค้าก็จากไปแล้ว

อย่างน้อยเค้าก็กลับมาตายที่บ้าน

ลาก่อนนะบ๊วย แมวตัวแรกของเรา

.

ปล. เราอยากลงรูปเค้าจัง แต่อยู่นี่เราไม่มีเลย